ლიმონი კასრში

ლიმონის ბუჩქი ციტრუსებიდან ერთადერთია, რო­მელიც ოთახის პირობებში კარგად ხა­რობს და მოსავალსაც იძლევა.
ამიტომ გირჩევთ მის მოშენებას ხის კასრში, რაც არცთუ ისე ძნელი საქმეა.
პირველ რიგში, უნდა შეარჩიოთ სათანადო ჯიში. ჩვენში უმთავრესად იყენებენ „ახალქარ­თულს“, „ლისბონისა“ და „ვილაფრანკას“ ჯი­შებს, რომლებიც მცირე ზომისა იზრდება, სამა­გიეროდ, უხვმოსავლიანია.
გამრავლების ყველაზე ადვილი მეთოდია კალმე­ბის დაფესვიანებით და გადაწვენით, ანუ „საჰაერო ქოთნებით“ გამრავლება. ლიმონის კალამი ადვილად ფესვიანდება. ამ გზით გამრავლებული კასრის კულტურა უკვე მეორე-მესამე წელს მსხმოიარობს. საკალმე მასალას იღებენ უკვე მსხმოიარე ხეებიდან. სასურველია, კალმის აღება კასრის კულტურიდან. დასაფესვიანებლად ვარგისია ზრდასრული 2-3-წლიანი ტოტი.
ქოთნის ფსკერზე 2-3 სმ სისქის ფენად ყრიან წვრი­ლად დამტვრეულ აგურს, შემდეგ აყრიან მდინარის მ­სხვილმარცვლოვან ქვიშასა და ბაღის მიწას, ხოლო სულ ზედა ფენად – მდინარის სილას. კალამს რგავენ ოდნავ დახრილად ისე, რომ ნიადაგში მისი 1/3 ნაწილი მოთავსდეს. დარგვამდე კალმის ქვედა ნაწილს ათავსებენ თბილ წყალში, ან კანს რამდენიმე ადგილას და­სერავენ.
დარგვის შემდეგ თითოეულ კალამს ახურა­ვენ მინის ქილას. ქოთნებს ათავსებენ ოთახში, რომ მზის სხივები უშუალოდ არ ხვდებოდეს კალმებს. დაფესვიანება შეიძლება გაზაფხულ-­ზაფხულშიც და ზამთარშიც, საჭირო სითბოს რეჟიმის დაცვით.
კასრი, რომელშიც გადაგვაქვს დაფესვიანე­ბული კალმები, უნდა შეივსოს თიხნარი მიწით, რათა ფესვები მჭიდროდ იყოს დაკავშირებული ნიადაგთან. ნერგი კასრში ისე უნდა დაირგოს, რომ ფესვის ყელი მიწის ზედაპირთან ახლოს იყოს. მორწყეთ საჭიროების მიხედვით.

ოთახის ლიმონს რომ ფოთლები არ დასცვივდეს

ხშირ შემთხვევაში ზამთრობით მცენარეს ფოთლები სცვივა, ამის მიზეზია ტემპერა­ტუ­რის მკვეთრი მერყეობა, რომელიც იწვევს ფ­ოთლების ცვენას, ხის დასუსტებას, ხოლო შემდგომში _ მსხმოიარების გაუარესებას. მცე­ნარე არ უნდა მოათავსოთ ისეთ ოთახში, სადაც ტემპერატურა მკვეთრად მერყეობს. უმჯობესია, ის დაიდგას ცივ ოთახში, რომე­ლიც საერთოდ არ თბება, ოღონდ ტემპერატურა 6-7º-ზე დაბლა არ უნდა ეცემოდეს.
ლიმონის ბუჩქი მთელი ზამთრის განმავ­ლო­ბაში ყვავილობს და ნაყოფს იძლევა, თუ ოთახში ტემპერატურა მუდმივად 16-22º-მდეა.
აღსანიშნავია ისიც, რომ, თუ ოთახში ჰაე­რის შეფარდებითი ტენიანობა დაბალია, ლიმონს ფო­თ­­ლები სცვივა და, შესაბამისად, მოსავალიც იკარგება. ამის თავიდან ასაცი­ლებლად აუცილებელია კვირაში ერთხელ მაინც ვარჯს შევასხუ­როთ ოდნავ შემთბარი წყალი.

ფორთოხლის ხე თქვენს ბინაში

წყარო: ნიკოლოზ იოსებიძე, ყველაფერი საოჯახო მეურნეობის შესახებ (გამომცემლობა პალიტრა L)

კაქტუსი

ყველასათვის ცნობილია საოცარი შეფერილობისა და ულამაზესი ყვავილების მქონე კაქ­ტუსები. ზღარბებს, გიგანტურ შანდლებს, ბურთებს, გველებს და, ვინ იცის, კიდევ რას აღარ მოგვაგონებს ეს ეკლიანი მცენარე.
ამ საინტერესო მცენარის 3000-მდე სახე­ობას ითვლიან. საოცარი სანახავია კაქტუსი ყვავილობისას. მსხვილი ეკლებით დაფარულ ღეროზე იშვიათი სილამაზის, თეთრად მოქათ­ქათე ან სხვადასხვა ფერის ხასხასა ყვავილები დაუვიწყარ შთაბეჭდილებას ტოვებს. კაქტუსის სხვადასხვა ჯიშის ღეროები ძალზე განსხვავდება ერთმანეთისგან. კაქტუსებს შორის ყველაზე დიდი ზომისაა ცერეუსის გვარის წარმომადგენლები, ზოგჯერ მათი ღეროს სიმაღლე 20 მ აღწევს. კაქტუსების გვარის ექინოპსისის წარმომადგენლები გიგანტურ ზღარბებს მოგვაგონებს. მათი დიამეტრი 2 მ-ს, ხოლო სიმაღლე 5 მ-ს აღწევს. ასეთი ეკლიანი ბურთის წონა რამდენიმე ტონაა. სელენიცერეუსის გვარისათვის დამახასიათებელია მიწაზე გველივით გართხმული ფორმა. ასტროფიტუმები ვარსკვლავებს ჰგავს. ორიგინალური ფორმა აქვს ოპუნციებს, მათი ღერო შედგება ცალკეული წვნიანი „კვერცხე­ბისაგან“, რომლებიც ერთმანეთზე სხვადასხვა კუთხით არის მიმაგრებული.
კაქტუსები დედამიწის ზურგზე ყველაზე გვა­ლ­ვაგამ­ძლე მცენარეებია – უძლებენ 60º სი­ც­ხეს. ამის შესაძლებლობას ქმნის რეზერვუ­არად ქცეული მათი ტოტები და ტანი, რომლებშიც უამრავი წყალი გროვდება. იმისათვის, რომ წყლის აორთქლება შეფერხდეს, კაქტუსის ტანი და­ფა­რულია ცვილის ფენით, ხოლო მისი ეკლები სა­ხეშეცვლილ ფოთლებს წარმოადგენს, რაც თავისთავად გამორიცხავს წყლის აორთქლებას.
კაქტუსის ყვავილები სხვადასხვა ფერისაა: თეთრი, ყვითელი, ვარდისფერი, წითელი. ზოგიერთი სახეობა ყვავილობის დროს იცვლის გვირგვინის ფერს, ასეთია – მამილარია.
კაქტუსების სამშობლო ცენტრალური, სამხრეთი და ჩრდილო ამერიკაა.
ევროპაში მათი მოხვედრა, ისევე, როგორც მრავალი სხვა მცენარისა, ქრისტეფორე კო­ლუმ­ბის დამსახურებაა. მექსიკაში, პერუში, არგენ­ტინაში კაქტუსების უამრავი ნაირსახეობა გავ­რცე­ლებ­ულია კლდოვან უდაბნოებში, სავანებ­შ­ი, მარადმწვანე ტროპიკულ ტყეებში, სადაც ნალექების წლიური რაოდენობა 2000-3000მმ-ია, ხოლო ტემპერატურა 18ºC ქვემოთ არ ჩამოდის. აქაური კაქტუსები „ცხოვრობენ“ ხეების ტანსა და ტოტებზე.
სამხრეთ ამერიკაში განსაკუთრებით პოპუ­ლარულია ოპუნციის გვარის კაქტუსები. მისი მომჟავო-მოტკბო ნაყოფი, რომელიც ფორმით ლიმონს ან მსხალს წააგავს, გამოიყენება საკვებად როგორც ნატურალური, ასევე ჩირის ან მურაბის სახით.
მექსიკელები დღესაც იყენებენ ოპუნციის ეკ­ლებგაცლილ ღეროებს ნაციონალური კერძების დასამზადებლად.
საკვებად ხმარობენ აგრეთვე კაქტუსის საკ­მაოდ ბევრი სახეობის ნაყოფს; წვნიანი ღერო­ებისგან კი ამზადებენ მარმელადსა და კან­ფე­ტებს. გარდა ამისა, კაქტუსების მ­სხვილ ღერო­ებ­სა და ტანს იყენებენ ავეჯის დასამზადებ­ლა­დაც(!), კარ-ფანჯრებისა და სახურავების მასა­ლად; ოპუნციის ერთ-ერთი სახეობის ღეროს თერმული დამუშავების შედეგად მიიღება ალისფერი საღებავი, რომელიც გამოიყენება როგორც ქსოვილების შესაღებად, ისე კულინარიაშიც.
უძველესი დროიდან კაქტუსების ზოგიერთი სახეობა გამოიყენება სამკურნა­ლოდაც.
კაქტუსების დიდი უმრავლესობა ყვავის აპ­რილიდან ივნისის ჩათვლით. ყვავილები ძა­ლი­ან განსხვავდება ერთმანეთისგან ზომით, ფერითა და აგებულებით.
კაქტუსებს ამრავლებენ თესლით და ვეგეტატიური ნაწილების დაფესვიანებით.

ვარდი  – დედამიწის ზურგზე უთვალავი მშვენიერი ყვავილია, მაგრამ, როცა ვინმეს ან რაიმეს ულამაზესად წარმოჩენა სურთ, უმალ ვარდს ადარებენ.