როდესაც ჰაერში გამლღვალი მიწის პირველი არომატები ჩნდება, ჩვეულებრივი ამბავია, რომ „გაზაფხულის სუნი“ დატრიალდება ხოლმე ჰაერში. სინამდვილეში კი, ამ სუნის ქიმიური ანალიზი არც ისე სასიამოვნოა.

მეცნიერები ამბობენ, რომ ბაქტერიები აქტიურდებიან და განსაკუთრებული სუნის მქონე ნივთიერებებს გამომუშავებას იწყებენ. ჯეოსმინი მათი მეტაბოლიზმის თანამდევი პროდუქტია და ასე „სურნელობს“ გაზაფხული. სწორედ ამიტომ, მას გაზაფხულის სუნიც კი არ აქვს, არამედ გამლღვალი მიწის სუნი. ასე უწოდებენ მას ჩვეულებრივ. ეს სუნი ხშირად შეინიშნება ყვავილების ქოთნებშიც, მორწყვის დროს.

წვიმის დროს ბაქტერიებიც აქტიურდებიან, რის გამოც ნაცნობი მიწის სუნი შეიძლება იგრძნოთ კოკისპირული წვიმის შემდეგ. თუმცა, ჩვეულებრივი ბიოლოგიური პროცესები ფართო საზოგადოების მიერ ზედმეტად რომანტიზებულია. სხვათა შორის, ოფლის სუნიც ბაქტერიული აქტივობის შედეგია და ეს გასაკვირი არ არის.

„პრინციპში, ნებისმიერი წყალი გამოიწვევს ამ პროცესებს. ბაქტერიები ვერ იცოცხლებენ ტენიანობის გარეშე. უდაბნოში ბაქტერიები ძალიან ცოტაა ან პრაქტიკულად არ არსებობს, რადგან ტენიანობა არ არის და მათ მის გარეშე გადარჩენა არ შეუძლიათ“, – აღნიშნავენ ბიოლოგები.

თუ მიწიდან ჩამოცვენილ ფოთოლს აიღებთ და წიგნის ფურცლებს შორის მოათავსებთ, ის გაშრება და სუნი გაქრება – რადგან ტენიანობა აღარ არის. მეცნიერები ამბობენ, რომ „გაზაფხულის სუნი“ საერთოდ არ არის პოეზია, არამედ ჩვეულებრივი ქიმიაა.

ადამიანის ცხვირი ფუნქციონირებს როგორც მაღალმგრძნობიარე დეტექტორი: ჩვენ შეგვიძლია აღმოვაჩინოთ ჯეოსმინი კონცენტრაციებში, რაც სიტყვასიტყვით რამდენიმე ათეული მოლეკულის ეკვივალენტურია ჰაერის კუბურ სანტიმეტრზე. ეს ბუნებაში ერთ-ერთი ყველაზე დახვეწილი სუნია.

გარდა ამისა, „გაზაფხულის სურნელი“ მხოლოდ ჯეოსმინი არ არის. ის მნიშვნელოვან, მაგრამ არა ერთადერთ როლს ასრულებს. სამეცნიერო თვალსაზრისით, დიდი ხნის ნანატრი სითბოს არომატი აქროლადი ნაერთების რთული ნაზავია. ის ასევე მიუთითებს მცენარეების გამოღვიძებაზე: ტემპერატურის მატებასთან ერთად, წვენის დინება ძლიერდება და ჰაერში მსუბუქი, ტკბილი, ხის ნოტები ჩნდება – ახალი ქერქის, კვირტებისა და არყის წვენის სურნელი.

და ორგანული ნივთიერების სუნი: დნობისას წყალი გასული წლის ფოთლებში მიკროორგანიზმების აქტივობას იწვევს და ჰაერში აქროლადი ნაერთები გამოიყოფა, რაც ტყის ფსკერის დამახასიათებელ სურნელს ქმნის.